غزل شمارهٔ ۲۳۵۳ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به وصف وضعیت جان و تن انسان می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که جان از دنیای مادی آزاد شده و به حالت سادگی و پیاده‌روی در آمده است. او از آمدن سیلابی یاد می‌کند که جان را از زندگی مادی جدا کرده و به احساسی لطیف و شاداب رسیده است. در این حالت، جان به خود نگریسته و از زیبایی و طراوت وجودش لذت می‌برد. شاعر همچنین می‌گوید که این خویش‌نگری و لذت از زندگی به گونه‌ای است که جان خود را سجده می‌کند و از شادی‌اش بوسه می‌زند. در نهایت، اشاره می‌کند که جان از هیچ‌کس نیامده و به سوی شهری چون تبریز روان است، همچون شتری که بدنش همچون قلاده بر دوش اوست.