غزل شمارهٔ ۲۳۵۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان حالتی از عشق و جدایی می‌پردازد. شاعر در آغاز با تشبیه دل به سنگ خاره، از احساس سرد و سختی سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که برای رفع این درد، تنها راه پاره شدن شیشه‌هاست. او با اشاره به خنده‌اش مانند صبح صادق، نشان می‌دهد که عشق می‌تواند بر تمام دردها غلبه کند. اما صبر، که در مواجهه با جدایی فرار می‌کند، به نوعی به یاد می‌آورد که عشق و عقل هر دو در این معادله دخیل‌اند. شاعر از نبودن و بیگانگی می‌گوید و اشاره می‌کند که هرچند جدایی باعث خون‌دل خوردن می‌شود، اما عشق حقیقی همیشگی است. در پایان با دعوت به سکوت و دوری از غم، نشان می‌دهد که جدایی دردناک است و به آرامش نیاز دارد.