غزل شمارهٔ ۲۳۸ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوتی است به لذت بردن از زندگی و زیبایی‌ها. شاعر از کسی می‌خواهد که به جمع بپیوندد و در شادی‌ها شرکت کند. او به معشوق اشاره می‌کند و از شادابی و عشق سخن می‌گوید. همچنین، پیام‌هایی از دوستی و بخشش در آن به چشم می‌خورد، و از همه دعوت می‌شود تا با نوشیدن از قدحی که نماد بخشش و کرم است، دل‌ها را شاد کنند. در نهایت، شاعر می‌گوید که جان و دلش فدای معشوق است.