غزل شمارهٔ ۲۴۱۶ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
برو برو که به بز لایق است بزغاله
برو که هست ز گاوان حیات گوساله
برو برو که خران گله گله جمع شدند
خر جوان و خر پیر و خر دو یک ساله
ز ناله تو مرا بوی خر همی‌آید
که خر کند به علف زار و ماده خر ناله
دماغ پاک بباید برای مشک و عبیر
گلوله‌های پلیدی برای جلاله
در آن زمان که خران بول خر به بو گیرند
زهی زمان و زهی حالت و زهی حاله
میا میا که به میدان دل خران نرسند
به صد هزار حیل می‌رسند خیاله
دلاله کیست بلیس این عروس دنیا را
عروس را تو قیاسی بکن ز دلاله
خموش باش سخن شرط نیست طالب را
که او ز اشارت ابرو رسد به دنباله
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف وضعیتی می‌پردازد که در آن افراد مختلف به نوعی به رفتار و ویژگی‌های خران اشاره می‌کنند. با استفاده از تمثیل‌های مختلف، شاعر به انتقاد از برخی رفتارهای انسان‌ها می‌پردازد و به نظر می‌رسد که نهایتاً به نوعی بی‌اهمیتی و سطحی‌نگری در زندگی اشاره می‌کند. ارتباطات انسانی و دلالی در عالم روزمره نیز مورد انتقاد قرار می‌گیرد و شاعر به نوعی به جستجوی حقیقت و عمق فکر دعوت می‌کند. آخرین بیت نیز به عدم نیاز به سخن گفتن در جستجوی حقیقت اشاره دارد و می‌گوید که گاهی اوقات اشاره و نمادها کافی هستند.