غزل شمارهٔ ۲۴۲۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت محبوبش می‌گوید که مانند نگاری پوشیده است. او به زیبایی‌های طبیعت و فصل بهار اشاره می‌کند که باغ را پر از شادابی کرده است. در دل عاشقان، سبزه و گل روییده و عشق و اشک در آنها جاریست. بوی خوشی که همچون مشک به مشام می‌رسد، یادآور احساسات عمیق عاشقان است. در پایان، شاعر به شمس تبریز، معشوق خود، اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که بوسه‌ای هدیه دهد یا در کنار او باشد.