غزل شمارهٔ ۲۶۱۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به خواجه‌ای که در کوی عشق می‌گردد، می‌گوید که اگر به عشق واقعی رسیده باشد، دیگر از بند و زنجیر دلبستگی‌ها رهایی پیدا کرده است. او به خدمت و اطاعت از هیچ کس نیازی ندارد و همچون سرمستان، فقط در پی عشق است. مهم نیست که در کجا سجده کند یا به چه شکلی عبادت کند، زیرا حقیقت عشق او را از تمام قید و بندها آزاد کرده است. در این مسیر، نه ظالمی وجود دارد نه فردی مخلص، و او فقط در پی حقیقت و ارتباط با محبوب خویش است.