غزل شمارهٔ ۲۶۵۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و احساسات عمیق شاعر است. شاعر به ناامیدی و دشواری‌های عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که نه عاشق بر سر آتش نشیند مگر آنکه عشقش حقیقی باشد. او از وضعیت پیشین خود قبل از عشق صحبت می‌کند و به ملاحظه‌ای از زیبایی معشوقش می‌رسد که سبب می‌شود در عشق غرق شود. شاعر احساس گناه می‌کند و می‌گوید که بهای عشق او همچون عذابی طولانی است. در نهایت، نصیحت شمس‌الدین تبریز را می‌آورد که عشق را باید با احترام و شریف‌منشی پیش برد.