غزل شمارهٔ ۲۶۴۹ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر نوعی درد و سوز عاشقانه است. شاعر خود را در حالت فانی و غرق در حقیقت می‌بیند و به تلاطم و عمق دریاها اشاره می‌کند. او خود را همچون یوسف در چاهی تاریک و یونسی در شکم ماهی تصور می‌کند. وجود ظاهری‌اش را ناپایدار می‌داند و عشق را مهم‌تر از ثروت و مادیات می‌شمارد. شاعر به عشق شمس‌الدین تبریز اشاره کرده و می‌گوید که غیر از این عشق هیچ چیزی ارزش ندارد. او احساس فقری عمیق و گرسنگی عاطفی دارد که در عشق خود به شمس جستجو می‌کند.