غزل شمارهٔ ۲۶۷۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از یار خود می‌خواهد که از حالش بگوید و بگوید در این روزگار سخت چگونه است. او در حالی که در فکر و شور و غم روزها و شب‌هایش غرق شده، می‌خواهد بداند یارش در میان آشفتگی‌های دنیا چگونه زندگی می‌کند. شاعر به تیره‌روزی جنگ و غم‌هایش اشاره می‌کند و از درد و رنج خود می‌گوید. او خود را بیمار می‌داند و از یار می‌خواهد که حالش را بپرسد. در پایان، به یار می‌گوید که حقیقت وجود باید فراتر از سوالات بی‌پاسخ باشد و به شمس‌الدین تبریزی اشاره می‌کند تا بگوید که او همانند خورشید در دل اسرا، نهفته است.