غزل شمارهٔ ۲۶۸۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به حال و هوای صوفیانه و عشق به وصال و دوری از رنج اشاره دارد. نویسنده از صوفیان دعوت می‌کند که در مراسم سماع و شادی شرکت کنند و از دلبستگی‌ها و غم‌ها رهایی یابند. او به موسی (نماد خداوند) می‌گوید که نعلین را درآورد تا به دنیای بی‌خاری و شادی بپیوندد. کبوترها به معنای روح‌های آزاد به دور هم جمع می‌شوند و سر مستان از درد آزاد است. شاعر به تجربه‌ی شادی و بی‌خیالی دعوت می‌کند و هشدار می‌دهد که این لحظات زودگذرند و باید از آن‌ها بهره برد. او همچنین می‌گوید که باید دنیای جدیدی را تجربه کرد که متفاوت و جذاب است.