غزل شمارهٔ ۲۶۹۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر احساسات خود را با بهاری که او را به خنده و شادی می‌آورد، آغاز می‌کند. او در حالت خماری و سرگشتگی قرار دارد و ماهی او را در چرخ زندگی می‌چرخاند. شاعر به تنهایی و بی‌یار بودن خود اشاره می‌کند و حس می‌کند که مانند توری از آواز چنگی در بین صدای موسیقی پنهان شده است. او جهانی پر از غبار را توصیف می‌کند و احساسات زندگی را به شعله‌ای که پنهان است نسبت می‌دهد. جمال و زیبایی محبوبش را با گلی در یک خاری تشبیه می‌کند که در دل سرشار عشق و ارادت اوست. در نهایت، شاعر از ساقی می‌خواهد تا او را بنگارد، زیرا دلش به خاطر عشق به معشوق مست است، و آینه‌ای را توصیف می‌کند که در آن جلوه‌های زیبای زندگی و احساساتش منعکس می‌شود.