غزل شمارهٔ ۲۷۰۹ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
دلاراما چنین زیبا چرایی
چنین چست و چنین رعنا چرایی
گرفتم من که جانی و جهانی
چنین جان و جهان آرا چرایی
گرفتم من که الیاسی و خضری
چو آب خضر عمرافزا چرایی
گرفتم من که دنیایی و دینی
چو دنیا مایه سودا چرایی
گرفتم گنج قارونی به خوبی
چو موسی با ید بیضا چرایی
ز رشکت دوست خون دوست ریزد
بدین حد شنگ و سرغوغا چرایی
چو نور تو گرفت از قاف تا قاف
نهان از دیده چون عنقا چرایی
ندارد هیچ حلوا طبع صهبا
تو هم حلوا و هم صهبا چرایی
ز عشق گفت تو با خود بجنگم
که پیش چون ویی گویا چرایی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و جذابیت دلبرانه اشاره دارد و شاعر در آن به ستایش معشوق می‌پردازد. او از زیبایی، چستی و جذابیت معشوق می‌گوید و احساسات عمیق خود را به تصویر می‌کشد. شاعر در تلاش است تا دلایل زیبایی و جاذبه معشوق را کشف کند و او را به عنوان سرچشمه عشق و آرزوها معرفی می‌کند. همچنین، معانی عمیق‌تری از عشق، طمع و جنگ درونی را در این شعر می‌توان مشاهده کرد. در نهایت، شاعر به طور مشخص از عشق و چالش‌های آن سخن می‌گوید و دامن‌گیر بودن جذابیت معشوق را به تصویر می‌کشد.