غزل شمارهٔ ۲۷۴۱ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلتنگی است. شاعر به معشوقی می‌پردازد که او را ترک کرده و در گوشه‌ای نشسته است. او به یاد می‌آورد که معشوق چقدر به دل‌ها زندگی می‌بخشد و از درد جدایی شکایت می‌کند. شاعر بر این نکته تأکید دارد که عشق به معشوق باعث رهایی از بندهای ظاهری و دنیوی می‌شود و او را به حالتی فراتر از دنیا می‌برد. در نهایت، شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و از دریغ و حسرت ناشی از بی‌نصیب بودن از جمال او سخن می‌گوید.