غزل شمارهٔ ۲۷۴۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد جدایی و حسرت وصال می‌گوید. او به شخصی اشاره می‌کند که به خوابش آمده، اما حالا دور شده و در گوشه‌ای نشسته است. شاعر احساس می‌کند که این شخص مانند ماهی است که هنگامی که دل به او می‌نگرد، دور می‌شود. او از نبود این شخص در زندگی‌اش به گلشن و دل‌تنگی اشاره می‌کند و به تبعات جدایی می‌پردازد. شاعر می‌پرسد چگونه می‌توان در خانه‌ای که از هجران و جدایی شکسته، زندگی کرد. در نهایت، شاعر به پیچیدگی‌های عشق و رنج‌های آن اشاره دارد و می‌گوید که عشق هم وصال دارد و هم هجران، و راه رسیدن به محبوب پر از سختی و چالش است.