غزل شمارهٔ ۲۷۵۳ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
ای آنک تو شاه مطربانی
زان دلبرکش بگو که دانی
خواهم که دو عشر ای خوش آواز
از مصحف حسن او بخوانی
در هر حرفیش مستمع را
بگشاید چشمه معانی
سینش گوید که فاستجیبوا
نونش گوید که لن ترانی
ای طره او چه پای بندی
وی غمزه او چه بی‌امانی
از نرگس او است ای گل سرخ
کان اطلس سرخ می‌درانی
ماندم ز تمام کردن این
باقیش تو بگو بر این نشانی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به عشق و زیبایی معشوق اشاره دارد. شاعر از «شاه مطرب» به عنوان کسی که بتواند زیبایی‌های معشوق را با آوازش توصیف کند، یاد می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که از «مصحف حسن» او بخواند تا دل‌انگیزی‌هایش را به دیگران نشان دهد. هر حرف این عشق چشمه‌ای از معانی عمیق را در دل شنوندگان باز می‌کند. شاعر در وصف زیبایی‌های معشوق، از نرگس و طره او صحبت می‌کند و به قدرت و اثرگذاری این زیبایی‌ها در زندگی خود اشاره دارد. در پایان، شاعر بیان می‌کند که در تکمیل توصیف معشوق ناتوان است و از او می‌خواهد که ادامه این وصف را بر عهده بگیرد.