غزل شمارهٔ ۲۷۵۵ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
چون عشق کند شکرفشانی
در جلوه شود مه نهانی
بینی که شکر کران ندارد
خوش می‌خوری و همی‌رسانی
می‌غلط به هر طرف که غلطی
بر سبزه سبز بوستانی
گر ز آنک کله نهی وگر نی
شاهنشه جمله خسروانی
آن را بینی که من نگویم
زیرا که بگویمت بدانی
چون چشم تو وا کنند ناگه
بر شهر عظیم آن جهانی
ماننده طفل نوبزاده
خیره نگری و خیره مانی
تا چشم بر آن جهان نشیند
چاره نبود از این نشانی
بگریز به نور شمس تبریز
تا کشف شود همه معانی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این بیت‌ها به زیبایی و شیرینی عشق اشاره دارند. عشق مانند شکر در جلوه‌ای مخفی و جذاب ظاهر می‌شود و لذت آن به گونه‌ای است که انسانی را به شگفتی وا می‌دارد. وقتی به عالم عشق نگاهی می‌اندازیم، همچون کودکی تازه متولد شده، در حیرت و شگفتی باقی می‌مانیم. از طرفی، توصیه می‌شود به نور شمس تبریز پناه ببریم تا معانی عمیق‌تری از عشق و حقیقت آشکار شود.