غزل شمارهٔ ۲۷۵۷ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
کژزخمه مباش تا توانی
هر زخمه که کژ زنی بمانی
پیر است عروس عیش دنیا
مرگش طلبی اگر ستانی
تا رخ ننمود جمله نور است
چون رخ بنمود شد دخانی
از سیل بلا چو کاه مگریز
در عشق و ولا چو پهلوانی
چون آب روان به هر نباتی
باید که حیات را رسانی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به معنای اهمیت درستی و راست‌گویی در زندگی است. شاعر به ما یادآوری می‌کند که در مواجهه با چالش‌ها و مشکلات، نباید ترسید و باید با شجاعت و استقامت پیش برویم. همچنین اشاره به زودگذر بودن زیبایی‌های دنیا و مرگ دارد. در نهایت، زندگی را به جریان آب تشبیه می‌کند که باید به آن حیات و رونق بخشید. به عبارت دیگر، زندگی و عشق نیاز به تلاش و ایستادگی دارند.