غزل شمارهٔ ۲۷۸۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تجربه‌های عمیق و مختلط خود از عشق و شراب اشاره می‌کند. او می‌گوید که در شراب چیز دیگری جز باده ریخته شده و این نشانه‌ای از ترکیب احساسات و رنج‌های اوست. شاعر با اشاره به توبه‌های سوخته و فتنه‌های جدید، نشان می‌دهد که این عشق باعث بازگشت دوباره به افکار و حس و حال قدیمی‌اش می‌شود. او همچنین به کنایه به دوستی و زیبایی معشوقش پرداخته و می‌گوید که این عشق، او را از غم و اندوه رها کرده است.