غزل شمارهٔ ۲۷۸۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و شگفتی آتشینا (شمس تبریزی) اشاره می‌کند و از او می‌پرسد که این نور و استقامت را از کجا آورده است. او می‌گوید که مشرق و مغرب مانند ابر از یکدیگر می‌سوزند و شمس همچون خورشیدی از نور خدا آمده است. شاعر تأکید می‌کند که کسی نباید از خیره‌گان (یعنی افرادی که در جستجوی حقیقت هستند) بپرسد که چگونه به این مرحله رسیده‌اند، چرا که او شعله‌های کبریایی (عظمت و جلال) را به آنان هدیه داده است. همچنین اشاره می‌کند که احمق است کسی که بعد از دیدن چنین دریای جوشان از بقا، جان خود را از دست بدهد. او به تأثیر قضا و قدر بر عاشقان اشاره کرده و می‌گوید که عاشقان از آنها هیچ هراسی ندارند. شاعر در نهایت به شمس تبریزی می‌گوید که با وجود جفاهایش، در دل خود وفاهایی را پیدا کرده و او را می‌ستاید. این شعر به نوعی بیانگر عشق و شگفتی از وجودی است که توانسته روح و جان دیگری را زنده کند.