غزل شمارهٔ ۲۸۱ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ساقی (نگهبان میخانه) می‌گوید که جام را با شراب پر کند و او را به دعا و نماز دعوت می‌کند. شاعر می‌گوید که جسمش مانند جام است و چهره معشوقش مانند قهوه‌ای دلپذیر است. او به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید هیچ عاشق نمی‌تواند ساعتی از روی بوسه‌اش بهره‌مند شود بدون اینکه در دلش غمی باشد. همچنین اشاره می‌کند که دیدار معشوقش برای او امن‌تر از مرگ است و عشق او مانند نسیمی بر جانش تاثیر می‌گذارد. در پایان، شاعر از ساقی می‌خواهد که او را با شراب بنوشاند تا دلش از زیبایی معشوق باز شود و شادابی پیدا کند.