غزل شمارهٔ ۲۸۶۳ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ما توصیه می‌کند که به روح و جان خود توجه کنیم و مانند مرغی زیرک و آزاد باشیم. او به ما می‌گوید که سینه‌هامان را باید مانند درختان به سوی بهار بگشاییم و از زهر پاییز دوری کنیم. همچنین از ما می‌خواهد که با شکر و شادی به صفات خوب خود بپردازیم و از ترشی و ناپسندیدگی دوری کنیم. شاعر به وجود گنجی درون ما اشاره دارد که با بیداری و تلاش می‌توانیم آن را به دست آوریم. او از ما می‌خواهد که با شجاعت به میدان زندگی برویم و همچون شمشیری تیز از خود دفاع کنیم. در پایان، او ذکر می‌کند که باید از چشمه‌های زندگی بهره‌مند شویم و به سوی نور و روشنایی حرکت کنیم.