غزل شمارهٔ ۲۸۸۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان حال و احساس شاعر در یک جمع مستانه و سرشار از عشق و شوری می‌پردازد. شاعر از خداوند طلب می‌کند که توجه همه را به خود جلب کند و به نوعی برای آنان آگاهی و بصیرت بیاورد. او از حالت شرم و حیا صحبت می‌کند و می‌خواهد که دل‌ها به سمت عشق بازگردند. در اینجا اشاره‌ای به زیبایی و لذت‌های زندگی نیز وجود دارد و شاعر به دنبال آن است که اذهان و دل‌ها را از قید و بندهای روزمره آزاد کند تا به حالت واقعی و لطیف خود بازگردند. در نهایت، او از عدم آگاهی خود از حالت و احساساتش سخن می‌گوید و می‌پرسد که چه چیزی برایش اتفاق افتاده است.