غزل شمارهٔ ۲۹۰ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)
بی یار مهل ما را بی‌یار مخسب امشب
زنهار مخور با ما زنهار مخسب امشب
امشب ز خود افزونیم در عشق دگرگونیم
این بار ببین چونیم این بار مخسب امشب
ای طوق هوای تو اندر همه گردن‌ها
ما را همه شب تنها مگذار مخسب امشب
صیدیم به شست غم شوریده و مست غم
ما را تو به دست غم مسپار مخسب امشب
ای سرو گلستان را وی ماه شبستان را
این ماه پرستان را مازار مخسب امشب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احساساتی عمیق و عاشقانه اشاره دارد. شاعر از یار خود می‌خواهد که او را ترک نکند و در این شب تنها نگذارد. او همچنین به تغییرات در عشق و احساسات اشاره می‌کند و از یار می‌خواهد تا در کنار او بماند و غم او را بر دوش نکشد. شعر با نگاهی به زیبایی‌های طبیعت، همچون سرو و ماه، به ابراز عشق و نیاز شاعر به یاری و همراهی می‌پردازد.