غزل شمارهٔ ۲۹۱ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از خواب درخواست می‌کند که امشب به او زحمت نرساند و از مجلس خارج شود تا او بتواند از زیبایی محبوبش بهره‌مند شود. او بیان می‌کند که اگر خواب به مجلس بیافتد، آن مکان ویران خواهد شد. شاعر همچنین به چشمانش اشاره می‌کند که از بی‌خوابی رنج می‌برند و دعا می‌کند که غم‌ها را فراموش کنند. او در ادامه به شب و ماه اشاره می‌کند، بیان می‌کند که شب نشان‌دهنده دل بیداران است و با ماه به عنوان مونس سخن می‌گوید و از وفاداری و زیبایی عشقش صحبت می‌کند. در نهایت، شاعر نسبت به زیبایی و نور ماه و ستارگان ابراز شوق و عشق می‌کند.