غزل شمارهٔ ۲۹۱۸ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر شاعر از عشق و دیوانگی سخن می‌گوید. او با نواختن زنگ در هر خانه، از دیوانگی عاشقانه‌اش می‌گوید و به دلبری اشاره می‌کند که دلش را اسیر کرده است. عقل و جنون در تضاد هستند و شاعر در جستجوی مجنونی است که دردهایش را بشنود. او به زیبایی و عشق اشاره می‌کند و به فتنه و شور در شهرش پرداخته، در نهایت خواهان پیدایش راه حلی برای این وضعیت است. شاعر به نظر می‌رسد که دوگانگی عقل و عشق را می‌سازد و از سرگردانی و بلاتکلیفی ناشی از آن رنج می‌برد.