غزل شمارهٔ ۲۹۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر با زبانی شاعرانه به بحث عشق و مستی اشاره شده است. شاعر از شاهدی با لب‌های شیرین و ساقی خوش‌سابقه سخن می‌گوید که جان او را مسخره کرده و او را از خواب شب باز می‌دارد. او به عشق و احوال درونی‌اش اشاره می‌کند و به زیبایی توصیف می‌کند که حتی در لحظات پریشانی و پشیمانی نیز نمی‌تواند از این عیش و حال دل‌انگیز دست بکشد. شاعر به دو حالت و روزگار متفاوت اشاره می‌کند و از دوستش می‌خواهد که در این شب مقدس با او همراهی کند. در نهایت، او به عشق و وابستگی‌اش به شمس‌الحق تبریز اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که از غم جدایی و حالتی بیگانه خارج شود.