غزل شمارهٔ ۳۰۲ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
در هوایت بی‌قرارم روز و شب
سر ز پایت برندارم روز و شب
روز و شب را همچو خود مجنون کنم
روز و شب را کی گذارم روز و شب
جان و دل از عاشقان می‌خواستند
جان و دل را می‌سپارم روز و شب
تا نیابم آن چه در مغز منست
یک زمانی سر نخارم روز و شب
تا که عشقت مطربی آغاز کرد
گاه چنگم گاه تارم روز و شب
می‌زنی تو زخمه و بر می‌رود
تا به گردون زیر و زارم روز و شب
ساقیی کردی بشر را چل صبوح
زان خمیر اندر خمارم روز و شب
ای مهار عاشقان در دست تو
در میان این قطارم روز و شب
می‌کشم مستانه بارت بی‌خبر
همچو اشتر زیر بارم روز و شب
تا بنگشایی به قندت روزه‌ام
تا قیامت روزه دارم روز و شب
چون ز خوان فضل روزه بشکنم
عید باشد روزگارم روز و شب
جان روز و جان شب ای جان تو
انتظارم انتظارم روز و شب
تا به سالی نیستم موقوف عید
با مه تو عیدوارم روز و شب
زان شبی که وعده کردی روز وصل
روز و شب را می‌شمارم روز و شب
بس که کشت مهر جانم تشنه است
ز ابر دیده اشکبارم روز و شب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر احساسات عمیق عشق و بی‌قراری شاعری است که به معشوق خود فکر می‌کند. او در هر لحظه از روز و شب به یاد معشوق است و نمی‌تواند از عشق دور شود. شاعر می‌گوید که جان و دل خود را برای عشق فدای می‌کند و در انتظار وصال معشوقش به سر می‌برد. همچنین، از درد و تشنگی ناشی از عشق و آرزو برای برقراری ارتباط با معشوق صحبت می‌کند و به تصویر کشیدن شبی که وعده وصل داده شد، می‌پردازد. در نهایت، او نشان می‌دهد که عشقش بی‌پایان و ابدی است و در انتظار وصالی دوباره، روزها و شب‌ها را می‌شمارد.