غزل شمارهٔ ۳۱۵۴ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به سرمستی و عشق اشاره دارد. شاعر به بامدادانه‌ای از سرمستی و زیبایی چشم معشوق می‌گوید و از او می‌خواهد که بی‌دغدغه، در شمع مجلس خوش بگذرانند. او ما را به یاد می‌آورد که عشق صرفاً مستی و خوشی است و عقل در برابر آن دلتنگی به همراه دارد. همچنین شاعر به می و میخانه اشاره می‌کند و می‌گوید که با نوشیدن باده، از قید و بندها آزاد شده و به حالت مستی رسیده است. در انتها، به ساقی اشاره می‌کند که حق و انصاف به دست اوست و او باید بخواهد که تنها از شراب عشق بنوشد، نه از دیگر چیزها.