غزل شمارهٔ ۳۱۵۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل در مورد عشق و اشتیاق به معشوق است. شاعر به زیبایی‌های معشوق و تأثیر او بر دل و جانش اشاره می‌کند. او می‌گوید که معشوق مانند نوری در دل شب آمده و همه چیز را روشن کرده است. همچنین حسرت و دلتنگی خود را به تصویر می‌کشد و بیان می‌کند که شب‌ها جانش را به خاطر معشوق فدا می‌کند. او به زیبایی و لطافت معشوقش اشاره دارد و از ناتوانی خود در برابر عشق می‌گوید. در نهایت، شاعر با اشاره به شمس تبریز، معشوق خود را سرمشق و الگوی عشق وصف می‌کند.