غزل شمارهٔ ۳۱۵۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر نشان‌دهنده احساسات عمیق شاعر درباره عشق و دوستی است. شاعر بیان می‌کند که برای غم یار، باید حاضر و آماده باشد و از غم خود نیز غافل نباشد. او از پشیمانی‌اش صحبت می‌کند و تمثیل‌هایی از طبیعت برای توصیف دلش می‌آورد، از جمله اینکه دل او مشابه شیر در بیشه است که باید در مرغزار باشد. شاعر به تفاوت دشمن و دوست اشاره می‌کند و زندگی را به دو قسمت تقسیم می‌کند. او در نهایت اشاره می‌کند که زندگی او پر از رازها و سخنان نهانی است که باید گوش شنوایی برای شنیدن آنها باشد.