غزل شمارهٔ ۳۱۵۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان تضادها و روابط انسانی می‌پردازد. او از فردی می‌گوید که مانند ابر، احساساتش متغیر است و به دیگران ناسزایی می‌کند. این فرد همزمان هم گریه می‌کند و هم می‌بخشد. شاعر به ما یادآوری می‌کند که گناه این فرد در واقع خوبی اوست و خوشحالی او ناشی از دانشش است. در مقابل، دشمنی که چشم طمع دارد، نباید باعث دوری از ارتباطات انسانی شود. شاعر به دل تأکید می‌کند که در عشق و وصال، از جدایی فرار کند و به دریا، یا همان معشوق، روی آورد. در پایان، او از ما می‌خواهد تا از نور خورشید، قدرت و صفات نیک را بگیریم و به اخلاق و رفتار خوب وصل شویم.