غزل شمارهٔ ۳۱۶۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل «جان جانی و جان صد جانی» به بیان احساسات عمیق و رازآلود می‌پردازد. شاعر به نعره‌های پنهانی و ناپیدا در دل اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها افراد نادان نمی‌توانند این احساسات را درک کنند. او همچنین به عار و شرم ناشی از درک این موضوعات اشاره دارد و می‌گوید که این احساسات برای انسان‌های با فضیلت و بزرگ ناپسند است. در نهایت، شاعر به فرار از این احساسات فانی و دنیوی اشاره می‌کند.