غزل شمارهٔ ۳۱۸۸ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع عشق و جنون معشوق می‌پردازد. شاعر از حال و روز خود به خاطر عشق می‌گوید و بیان می‌کند که در عشق به جای آرامش، دچار جنون شده است. او به اطرافیان اشاره می‌کند که در پی دنیای مادی هستند، در حالی که او به عشق حقیقی رسیده، که او را دچار زبونی و وابستگی کرده است. شاعر بر این باور است که اگر عشق در دلش آرام بگیرد، دیگر نمی‌تواند به دنیای بیرون نگاه کند. او همچنین به خود می‌گوید که نفس ملامت‌گرش باید خاموش شود، چرا که عشق و بی‌قراری ناشی از آن او را دچار ضلالت کرده است. در آخر، نامی از "شمس الدین" و از سفر به تبریز و دعوت به پیوستن به او می‌آورد، که نشان از اهمیت عشق در زندگی‌اش دارد.