غزل شمارهٔ ۳۲۲۹ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به ستایش شخصی بزرگ و با فضیلت می‌پردازد که او را ولی نعمت و سلطان خود می‌داند. شاعر از وفا و مهربانی او سخن می‌گوید و در عین حال از درد جدایی و بی‌وفایی گلایه می‌کند. او به تصویری از احساسات خود در دل‌تنگی و غم می‌پردازد و به زیبایی و عمق عشقش اشاره می‌کند. همچنین به توصیف حال و هوای خود در دوری از محبوب و تاثیرات منفی آن بر روحش می‌پردازد. در انتهای شعر، شاعر به حضور معنوی محبوب خود در زندگی‌اش اعتراف می‌کند و او را ناظر بر تمام احساسات و هستی‌اش می‌داند.