غزل شمارهٔ ۳۶۲ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذبه‌ی یک معشوقه است که به مانند آهویی دیدنی است و چشمانش همچون باران تیر به دل شاعر می‌زند. ابروانش مانند کمان و مژگانش مثل تیرهایی هستند که جان شاعر را هدف قرار داده‌اند. زلف‌های او بویی خوش دارند که از مشک و عطر بهتر است و شاعر به شدت اسیر زلف‌های او شده است. شاعر بر این باور است که معشوقش بی‌نظیر است و هیچ‌کس نمی‌تواند با او مقایسه شود. او می‌گوید که حاضر است سرش را در مقابل او به زمین بیندازد، هرچند که این سر در برابر عظمت او کوچک و حقیر است. در پایان، شاعر اشاره می‌کند که تفکر درباره زیبایی معشوق، در واقع به حقیقتی بزرگ‌تر می‌انجامد.