غزل شمارهٔ ۵۰۵ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و زیبایی معشوق می‌پردازد و او را نور و روشنی می‌داند که هیچ‌کس نمی‌تواند از تاثیر آن بی‌نصیب بماند. شاعر به جستجوی خود از معشوق ادامه می‌دهد و می‌گوید که زیبایی و نور معشوق، مانند خورشید و ماه، بر کسی پوشیده نمی‌ماند. او همچنین به اندیشه‌های بی‌فایده اشاره می‌کند و از خواننده می‌خواهد که به عشق و احساسات بپردازد تا از غم و اندوه دور بماند. در نهایت، او کسی را که از عشق بی‌بهره است، تنها به کفن و گور تشبیه می‌کند و عشق را راز و حقیقتی می‌داند که باید شناخته شود. شاعر در اینجا به جایگاه خود در تبریز و ارتباطش با معشوق نیز اشاره می‌کند.