غزل شمارهٔ ۶۸۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره شگفتی و زیبایی عشق و دلدادگی است. شاعر با تشبیه مطرب و دف به نوازندگی و شادی اشاره دارد و به ورود معشوق مست اشاره می‌کند. او از زیبایی‌های چهره معشوق و تأثیر آن بر دنیا صحبت می‌کند و عشق را همچون خورشیدی می‌داند که جهان را به حرکت درآورده است. شاعر همچنین به غم و اندوهی که ممکن است وجود داشته باشد اشاره می‌کند، اما در نهایت عشق و شکست‌های ناشی از آن را با زیبایی و لذت مقایسه می‌کند. او از شنونده می‌خواهد تا در سکوت به تماشا بنشیند و از زیبایی‌های عشق بهره‌برداری کند.