غزل شمارهٔ ۸۱۸ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعری به وصف حال می‌پردازد که ساقیان و مستی‌ها در کوی عشق و محبت جمع شده‌اند. عاشقان و بی‌دل‌ها به امید دیدار معشوق به دور هم جمع آمده‌اند. بلبلان نیز در انتظار گل به باغ آمده‌اند. در این فضا، افرادی که در حال مستی و بی‌خیالی هستند، به سوی ساقی می‌شتابند تا باده‌ای بنوشند. نداهایی از کوی دل در می‌آید و همه با شوق و بی‌پروا به سمت ساقی می‌روند. شاعر از ساقی می‌خواهد که همه را یکسان کند و باده دهد، چون همه به عشق و حال مستی جمع شده‌اند. این شعر به توصیف حالاتی چون عشق، بی‌خودی و شوق مستانه می‌پردازد.