غزل شمارهٔ ۸۲۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره خوشنودی خداوند از عاشقان و نتیجه عشق آنهاست. شاعر دعا می‌کند که عاشقان در زیبایی و عشق خداوند شاد و خوشحال باشند. بیان می‌کند که عشق و آتش آن، جان آنها را زنده نگه می‌دارد و دست معشوق در خون عاشقان است. کسانی که می‌خواهند از عشق رهایی یابند، دچار نادانی هستند. همچنین به این نکته اشاره می‌شود که عشق هرچند دشوار است، ولی ارزشمند است و عاشقان هرگز نمی‌خواهند از آن جدا شوند. در نهایت، آسمان را به خاطر دود ناشی از اشتیاق عاشقان تحسین می‌کند.