غزل شمارهٔ ۸۳۱ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس عشق و وابستگی عمیق اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که محبت و لطف الهی دائماً باید جاری باشد و اگر نباشد، هیچ‌کس قادر به تقاضای آن نخواهد بود. او خودش را در مستی عشق می‌بیند و از مستی‌های زودگذر که از شراب ناشی می‌شود، دوری می‌کند. عشق را به آتشی تشبیه می‌کند که در دل نی وجود دارد و انتظار می‌رود که این آتش همیشه تازه و زنده بماند. شاعر تأکید می‌کند که باید از دنیا و همه چیزهای فانی دور شویم و به حقیقت و عشق بپردازیم، زیرا هر کس که به حقیقت عشق دست یابد، واقعی و ارزشمند می‌شود.