غزل شمارهٔ ۸۳۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف فضای معنوی و حسی می‌پردازد که در آن بوی خدا و حضور او احساس می‌شود. شاعر اشاره می‌کند که همه روان‌ها و جان‌ها به او تشنه‌اند و در انتظار وصال و لقای او هستند. انسان‌ها در دسته‌های مختلف، از مسلمان و یهودی گرفته تا مسیحی، همه با صدای دعا و ندا به سوی او می‌شتابند. همچنین شاعر تاکید می‌کند که باید گوش‌ها و چشم‌های خود را از آلودگی پاک کنیم تا بتوانیم صدای ندا و جمال الهی را بشنویم و مشاهده کنیم. در نهایت، حضور خداوند را شبیه به کاروانی می‌داند که از سرزمین شکر به سوی ما می‌آید و این نویدبخش شادی و آرامش است.