غزل شمارهٔ ۸۵۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از تاثیری که معشوقش بر زندگی‌اش دارد سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که بدون معشوقش هیچ کاری برایش معنا ندارد و همه چیز او در عدم حضور او زار و بی‌حالت می‌شود. شاعر به توصیف زیبایی و اهمیت عشق می‌پردازد و می‌گوید که حتی زندگی در فصول مختلف هم اگر معشوق در آن نباشد، بی‌فایده است و تنها عشق اوست که به زندگی معنا می‌بخشد. در نهایت، شاعر از معشوقش می‌خواهد که به نزد او بیاید تا دنیا دوباره بهار و زیبایی خود را پیدا کند.