غزل شمارهٔ ۸۹۳ مولانا
مولانا / غزلیات / وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)
نیک بدست آنک او شد تلف نیک و بد
دل سبد آمد مکن هر سقطی در سبد
آنک تواضع کند نگذرد از حد خویش
یابد او هستی باقی بیرون ز حد
وا کن صندوق زر بر سر ایمان فشان
کآخر صندوق تو نیست یقین جز لحد
تو لحد خویش را پر کن از زر صدق
پر مکنش از مس شهوت و حرص و حسد
هر چه تو را غیر تو آن بدهد رد کنی
چون بدهی تو همان دانک شود بر تو رد
قلب میاور بدانک غره کنی مشتری
ترس ز ویل لکل جمع مالاوعد
آنک گشادی نمود نفس تو را تنگیست
گفت خدا نفس را بسته امش فی کبد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به نکات اخلاقی و روحانی اشاره دارد که نشان می‌دهد نیک و بد در زندگی انسان‌ها چگونه تأثیر می‌گذارند. بر اساس این شعر، دل انسان مانند سبدی است که باید از هرگونه امور بی‌ارزش و سخیف پر نشود. تواضع و فروتنی سبب می‌شود که انسان به وجودی باقی و مثبت دست یابد. همچنین، تاکید می‌شود که انسان باید ثروت خود را از صدق و درستکاری پر کند و نه از تمایلات نفسانی و حسادت. در نهایت، نویسنده هشدار می‌دهد که انسان باید از چیزهایی که او را به خود مشغول می‌کند پرهیز کند و در برابر وسوسه‌های مادی هوشیار باشد.