غزل شمارهٔ ۹۷۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده به زیبایی و شیرینی افراد اشاره می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد که در کنار هم باشند و از خوشی‌های زندگی لذت ببرند. او به صفای می و حال و هوای عاشقانه اشاره دارد و می‌گوید که این زیبایی‌ها و لذتی که از عشق می‌برند، همچون عنبر و مشک است. همچنین، او از احساسات متغیر انسان‌ها سخن می‌گوید، که گاهی شاد و گاهی غمگین هستند. در نهایت، او به اصل عشق و بندگی اشاره می‌کند و به تبریز و شمس تبریزی به عنوان نماد عشق و دین اشاره می‌کند.