غزل شمارهٔ ۹۷۸ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن حاکی از ستایش و نیایش به یک شخصیت بزرگ و برجسته است که به او لقب "صدر عالی" داده شده است. در اینجا، نویسنده به دعا و آرزوی سلامت و خوشبختی برای این شخص می‌پردازد و توجه به نعمت‌های زندگی و دوری از موانع را برجسته می‌کند. همچنین اشاره می‌کند که دورانی که می‌گذرانیم، به نوعی نسیه است و آنچه مهم است، لحظه‌های حال و عیش و لذت‌های آن است. در این مجلس گرم و دلپذیر، صفا و طراوت بر فضا حاکم است و همه چیز به بهترین شکل ممکن می‌باشد. در نهایت، به بخت و اقبال شخصی بنام شمس تبریزی اشاره می‌شود که به نوعی نماد خوشبختی و برکت است.