غزل شمارهٔ ۹۸۳ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و حالاتی است که انسان در آن غرق می‌شود. شاعر می‌گوید هر کسی که به عشق واقعی دست یابد، از قید و بند نام و ننگ آزاد است و گفت‌وگوهای دنیوی برایش اهمیتی ندارد. عشق به قدری پررنگ و نیرومند است که تمام مشکلات و موانع را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. نام و آبرو نه تنها مانع عشق نمی‌شوند، بلکه عشق از همه این مسائل بالاتر است. شاعر به زیبایی عشق را توصیف می‌کند و به نقاط ضعفی که ممکن است انسان را از آن دور کند، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به شمس تبریز، که نماد عشق و عاطفه است، اشاره می‌کند و کسانی که از او دور هستند را به نوعی سرزنش می‌کند.