غزل شمارهٔ ۹۸۷ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به بیان این می‌پردازد که کسی که به حقیقت دین و معنویت دست پیدا کند، دیگر لذت‌های دنیوی برای او جذاب نخواهد بود. او به انتقاد از عقل می‌پردازد و می‌گوید که عقل نمی‌تواند به درک عمیق و حقیقی برسد. همچنین، شاعر تأکید می‌کند که افرادی که با عقل محض به دنبال حقیقتند، در واقع در حیرت و سردرگمی هستند. چه بسا که در این مسیر، دیگران با ویژگی‌های متفاوت (پاک یا پلید) به یک حقیقت نزدیک شوند و در نهایت، هر کسی با دل‌مشغولی خود، به سمت حقیقت می‌پیوندد. شاعر به طور کلی به بی‌فایده بودن وابستگی به عقل در فهم حقیقت اشاره دارد و می‌گوید که اگر کسی به دریا (حقیقت) رو آورد، ممکن است به مقامات گیرایی چون یزید یا بایزید برسد.