رباعی شمارهٔ ۱۱۰۴ مولانا
مولانا / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
نومید مشو امید می‌دار ای دل
در غیب عجایب است بسیار ای دل
گر جمله جهان قصد به جان تو کنند
تو دامن دوست را نه بگذار ای دل
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به فردی می‌گوید که ناامید نباشد و دلش را پر از امید کند. اشاره به وجود شگفتی‌ها و نعمت‌هایی در عالم غیب دارد و به او توصیه می‌کند که حتی اگر تمام جهان هم علیه او باشند، باید به دوست و یار خود اتکا کند و دامن او را رها نکند.