رباعی شمارهٔ ۱۱۴۰ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان احساسی می‌پردازد که نمی‌تواند از آن بکاهد. او از اسراری صحبت می‌کند که نمی‌تواند آنها را فراموش کند و نمی‌تواند احساسات درونی‌اش را برای خود یا دیگران بیان کند. چیزی در درونش وجود دارد که او را خوشحال می‌کند، اما نمی‌تواند به‌خوبی آن را درک یا بیان کند.