رباعی شمارهٔ ۱۲۴۶ مولانا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از زاهدی صحبت می‌کند که به دلیل خاموشی و بی‌نامی‌اش نتوانسته او را بشناسد. شاعر تلاش کرده است او را به ترانه و داستان تبدیل کند، اما در نهایت، زاهد همچنان بی‌نام و نشان مانده است.